Κοιτώντας Μπροστά

του Μισέλ Γκουράρι

Το Τισσά Μπε’ Αβ (ένατη μέρα του μήνα Αβ) είναι η μέρα που πενθούμε την καταστροφή του πρώτου και του δεύτερου Ναού. Είναι επίσης η περίοδος που θυμόμαστε τα βάσανα και τις τραγωδίες που έχουν επηρεάσει το Εβραικό έθνος τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια εξορίας.

Το Ταλμούδ αναφέρει ότι ο μεγάλος Ραβίνος Ακίβα και μερικοί από τους συναδέλφους του επισκέφτηκαν τον Ορός του Ναού αμέσως μετά που καταστράφηκε ο Ναός. Όταν έφτασαν, ένα ζώο ερχόταν από το σημείο που ήταν πριν η πιο ιερή περιοχή. Βλέποντας αυτό το λυπηρό θέαμα οι ραβίνοι άρχισαν να κλαίνε. Εκτός από τον Ραβίνο Ακίβα. Αυτός άρχισε να γελάει. Λίγο μπερδεμένοι οι άλλοι ρώτησαν την αιτία της χαράς του. Απαντώντας εκείνος έδωσε την παρακάτω εξήγηση: «Στα γραπτά των προφητών διαβάζουμε για δύο προφητείες, μια για καταστροφή και την άλλη για ελπίδα και τελική λύτρωση. Καθώς στέκομαι εδώ και βλέπω την εκπλήρωση της πρώτης προφητείας είμαι πεπεισμένος ότι θα συμβεί και η δεύτερη».
Ανάμεσα στις πολλές εξηγήσεις αυτού του επεισοδίου υπάρχει μία που μας δίνει μια προοπτική για το πως να πλησιάσουμε επώδυνες και δύσκολες εμπειρίες.

Οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν δυστυχώς προκλήσεις σε πολλά επίπεδα από ασήμαντες οπισθοδρομήσεις, καταρρεύσεις σχέσεων, αρρώστιες, έως απώλεια των αγαπημένων προσώπων ή άλλων σημαντικών βάσανων. Όποια κι αν είναι η εμπειρία, η παραπάνω ιστορία του Ταλμούδ  μας διδάσκει ότι υπάρχουν δυο σημαντικές συνιστώσες στην διαδικασία ίασης. Από τη μια πλευρά μπορούμε και πρέπει να κλάψουμε, να λυπηθούμε και να θρηνήσουμε. Αδιαφορία στην πρόκληση ή τα βάσανα σημαίνει αναισθησία. Το να καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας είναι πολύ ανθυγιεινό. Πρέπει να είμαστε ευαίσθητοι στον πόνο μας και στον πόνο των άλλων και να παρακαλάμε τον Θ-ό να φέρει σωτηρία.

Από την άλλη πλευρά ο Ραβίνος Ακίβα μας διδάσκει ότι διαθέτουμε την ικανότητα να προχωρήσουμε, να αφήσουμε πίσω τα παλιά και να κοιτάξουμε μπροστά με ελπίδα, δύναμη κι αισιοδοξία.  Μετά το πένθος και το κλάμα αφήνουμε πίσω μας τον κόσμο της λύπης και μπαίνουμε στον κόσμο της πράξης κάνοντας οτιδήποτε είναι δυνατό να φτιάξουμε ένα καλύτερο αύριο. Το γέλιο του Ραβίνου Ακίβα δεν ήταν μια αφελής αντίληψη της καταστροφής τριγύρω του. Κι εκείνος αισθάνθηκε τον πόνο. Ήταν μάλλον μια διακήρυξη ελπίδας, ανθεκτικότητας, πίστης και βεβαιότητας ότι θα υπάρξει ένα καλύτερο μέλλον.

Κάθε Τισσά Μπε’ Αβ θρηνούμε για την μακραίωνη εξορία και την ιστορία καταπίεσης και διωγμού. Αλλά την αμέσως επόμενη μέρα η περίοδος θρήνου τελειώνει κι επικεντρώνομαστε στο μέλλον με ελπίδα και πίστη ότι σύντομα το Τισσά Μπε’ Αβ θα μεταμορφωθεί σε μια μέρα ευτυχίας με την τελική λύτρωση και μακάρι να συμβεί σύντομα.