«Ας μείνει ο δούλος σου αντί του νεαρού σκλάβος στον κύριό μου». (44:33)
Ο Θ-ός διαπραγματεύεται με τον άνθρωπο με δυο μέτρα και δυο σταθμά: επειδή ο Ιούδας πούλησε τον Ιωσήφ για σκλάβο, τώρα αναγκαζόταν να προσφέρει τον εαυτό του σκλάβο στον Ιωσήφ.
(Αμπραβανέλ)
Και τα αδέρφια του δεν μπορούσαν να του αποκριθούν γιατί ήταν φοβισμένα με την παρουσία του (45:3)
Όταν ο Ραβίνος Ελεαζάρ έφτασε σε αυτόν το στίχο, δάκρυσε: «Εάν η επίπληξη ενός πλάσματος με σάρκα και αίμα είναι τέτοια, πόσο μάλλον η επίπληξη από τον Άγιο Ένα, ευλογημένος να είναι Αυτός!».
(Ταλμούδ, Χαγγιγά 4β)
Και (ο Ιακώβ) λιποψύχησε, γιατί δεν τους πίστεψε (45:26)
Αυτή είναι η μοίρα του υποκριτή: ακόμα και όταν λέει την αλήθεια, οι άλλοι δεν τον πιστεύουν. Πρώτα οι γιοι του Ιακώβ είπαν ψέματα στον πατέρα τους, όταν βούτηξαν το χιτώνα του Ιωσήφ σε αίμα κατσίκας και αυτός τους πίστεψε. Μετά όμως που του έλεγαν την αλήθεια, αυτός δεν τους πίστευε.
(Αβότ του Ραβίνου Ναθάν, κεφ.30)
Και έστειλε τον Ιούδα μπροστά του προς τον Ιωσήφ, για να δείξει το δρόμο μπροστά του για τη Γεσσέμ (46:28)
Η λέξη λεορότ (δείχνω το δρόμο) σημαίνει επίσης «διδάσκω». Ο Ιακώβ έστειλε τον Ιούδα να ετοιμάσει ένα μπεϊτ μιντράσς (οίκο μελέτης) γι’ αυτόν εκεί, όπου θα δίδασκε την Τορά και οι γιοι του Ιακώβ θα μπορούσαν να τη διαβάσουν.
(Μιντράσς Ραμπά: Ρασσί)