Μπεσσαλάχ
Έξοδος 13:17 – 17:16
Αμέσως μόλις ο Φαραώ επέτρεψε στους Ισραηλίτες να φύγουν από την Αίγυπτο, άρχισε να τους καταδιώκει για να τους αναγκάσει να γυρίσουν πίσω, κι έτσι τα Τέκνα του Ισραήλ βρέθηκαν παγιδευμένα ανάμεσα στις στρατιές του Φαραώ και τη θάλασσα. Ο Θ-ός είπε στο Μωϋσή να σηκώσει το ραβδί του πάνω από τα νερά. Τότε η θάλασσα χωρίστηκε στα δύο ώστε να αφήσει τους Ισραηλίτες να περάσουν και ξανάκλεισε την ώρα που περνούσαν οι Αιγύπτιοι. Ο Μωϋσής και τα Τέκνα του Ισραήλ τραγούδησαν ένα τραγούδι δοξάζοντας και ευγνωμονώντας τον Θ-ό.
Στην έρημο, ο λαός υπέφερε από δίψα και πείνα και παραπονιόταν συνεχώς στο Μωϋσή και στον Ααρών. Τότε ο Θ-ός με θαύμα μετέτρεψε τα πικρά νερά της Μαρά, σε γλυκά, ενώ αργότερα ο Μωϋσής έβγαλε νερό από ένα βράχο χτυπώντας τον με το ραβδί του. Ο Θ-ός έριχνε το μάννα από τον ουρανό, κάθε μέρα πριν την αυγή, ενώ ορτύκια εμφανίζονταν κάθε απόγευμα, εκεί όπου κατασκήνωναν οι Ισραηλίτες.
Τα Τέκνα του Ισραήλ έλαβαν την εντολή να μαζέψουν διπλό μερίδιο από το μάννα την Παρασκευή, αφού τίποτε δεν θα έπεφτε από τον ουρανό το Σάββατο, τη μέρα που είχε ορίσει ο Θ-ός ως μέρα ανάπαυσης. Κάποιος δεν υπάκουσε την εντολή και πήγε να μαζέψει μάννα την έβδομη μέρα, αλλά δε βρήκε τίποτα. Ο Ααρών φύλαξε λίγο μάννα σε μία στάμνα ως μαρτυρία για τις επόμενες γενεές. Στο Ρεφιδίμ, οι Αμαληκίτες επιτέθηκαν στο λαό αλλά οι προσευχές του Μωϋσή και ένας στρατός με αρχηγό τον Γεοσσουά (Ιησούς του Ναυή), τους απώθησαν.