Οικογένεια

«Αφού ζεις στο σπίτι μου, θα συμπεριφέρεσαι όπως θέλω εγώ». Τέτοιου είδους δηλώσεις δίνουν στα παιδιά το μήνυμα πως είναι προσωρινοί επισκέπτες στη ζωή των γονιών τους.

Άλλα παιδιά εστιάζουν μόνο στο καλό που έχουν λάβει από τους γονείς τους, και άλλα σε αυτό που θα έπρεπε να έχουν λάβει.

"Δεν με αγαπάς. Αν με αγαπάς, θα με αφήσεις..." Τα παιδιά είναι ειδικοί στη σπορά ενοχών. Πρέπει όμως να καταλάβουμε τι εκφράζουν πραγματικά...

« Ο σύζυγός μου δεν έχει ποτέ χρόνο για την οικογένειά του. Τα χόμπι του φαίνονται πιο σημαντικά από τη σύζυγο και τα παιδιά του. Για τους φίλους του και το γκολφ βρίσκει χρόνο, αλλά για μας ποτέ».

Αυτό που χρειάζονται τα παιδιά περισσότερα από μας δεν είναι άλλο ένα παιχνίδι ή άλλες διακοπές: είναι η ιδιοκτησία των ίδιων των ζωών τους.

Την περασμένη εβδομάδα είδα έναν άνθρωπο που δεν έχει κάνει κανένα λάθος για 4000 χρόνια. Ήταν μια μούμια στο Βρετανικό Μουσείο.

Μερικά παιδιά δεν είναι καθόλου ομιλητικά και είναι πολύ δύσκολο για το γονιό να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει στο μυαλό και στη ζωή τους.

Ο Τζόνι πεινούσε πολύ και έφαγε το ένα ψωμάκι. Έφαγε και το δεύτερο και μετά έφαγε και το τρίτο αλλά πεινούσε ακόμα. Έφαγε τελικά και ένα κουλούρι. Χορτασμένος λοιπόν είπε στον εαυτό του: «Τι χαζός που είμαι! Την άλλη φορά θα φάω κατευθείαν το κουλούρι».

Εάν είστε ευλογημένοι με δύο ή περισσότερα παιδιά, το πιθανότερο είναι ότι τσακώνονται μεταξύ τους. Αυτό όμως που μπορεί να αποδειχθεί ακόμα πιο καταστροφικό, μακροπρόθεσμα, είναι το γεγονός πως οι γονείς αναμένεται να έχουν το ρόλο του δικαστή.

«Γιατί οι γονείς που πρέπει οπωσδήποτε να συναντήσω, διότι τα παιδιά τους έχουν προβλήματα και η συμβολή τους είναι απαραίτητη, δεν έρχονται ποτέ στις συζητήσεις; Αντιθέτως, οι γονείς που τα παιδιά τους πηγαίνουν περίφημα, έρχονται κάθε φορά σε κάθε είδους συνάντηση». Η απάντησή μου ήταν ότι η ερώτησή της ήταν στην ουσία η απάντηση.

Δεν πρόκειται ποτέ να πούμε σε ένα δίχρονο, «Δεν λέμε έτσι αυτή τη λέξη! Και πώς περπατάς έτσι ! Δεν θα μάθεις ποτέ να περπατάς ή να μιλάς σωστά». Τότε, γιατί το κάνουμε στα όνειρα των παιδιών μας;

«Τόμι,τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;».
«Πιθανός» απάντησε ο Τόμι.
«Πιθανός;;» ρώτησε ο δάσκαλος.
«Ναι» είπε ο Τόμι. «Η μητέρα μου πάντα γκρινιάζει πως είμαι απίθανος. Όταν λοιπόν μεγαλώσω, θέλω να γίνω πιθανός».